Bruno Vanden Broecke | Confessie

Lasse Vonck is als jonge kunstenaar door pers en publiek tot wonderkind uitgeroepen en bejubeld. Dertig jaar later is dat niet meer het geval.

Dat de mensen hem met de jaren vergeten zijn, vindt hij een te dragen lot, maar hij is op de dool; hij zoekt een doel, zin.

Op een lentedag zonder glans is Lasse bij het ontwaken zodanig vervreemd van zichzelf dat hij niet meer goed weet wie hij is. Hij kan zelfs niet meer spreken.

Confessie is geïnspireerd op het tijd- en weergaloze verhaal De Gedaanteverwisseling van Franz Kafka. Het schetst een portret van de mens als stil protest.

Ik heb echt niks met auto's 

maar ik had een vreemde droom

heeft me lang bezig gehouden

het gaat over een

-hoe zegt ge dat-

een gezinswagen

Ik ben negen jaar

en mijn moeder en ik kijken uit het raam

We zien een sterk gespierde man in een marcelleke

die één per één

alle vier de banden

van de witte Citroën BX

van m'n vader demonteert

daarna haalt hij een voorhamer boven

en slaat alle ramen in gruzelementen

scheurt vrolijk alle zetels

-voor en achter-

in frennen vaneen

rukt de autoradio eruit

breekt de zijspiegels af

trekt het stuur eruit

en mijn moeder kijkt ernaar

en ze doet niks

en ik loop naar buiten

de man in zijn marcelleke is -poef- opgelost

en ik wil roepen

ik wil schreeuwen

maar het lukt me niet

het lukt me alweer niet

voor mezelf opkomen

waarom is dat zo moeilijk

en ik kijk naar wat er van de Citroën overblijft

ik zie het plekje waar ik altijd zat

als we op vakantie vertrokken

In het midden van de achterzetel

zo een beetje naar voor

tussen m'n vader en m'n moeder in

ellebogen op de zijkant van hun stoelen

en ik mag het cassetje kiezen om in de autoradio te steken

‘lieve kleine pirana

verscheur me’

Confessie is een nieuwe theatertekst van Raven Ruëll, geschreven voor en gespeeld door Bruno Vanden Broecke. Beiden maken samen al 25 jaar voorstellingen, waaronder Missie (2007), Para (2016) en Klink (2023).